Άτιτλο
Το έργο αποτελεί ένα κολλάζ αναλογικών φωτογραφιών που δημιουργήθηκαν στη Σέριφο
μεταξύ 2019 και 2023, σε διάλογο με κυανοτυπίες σε κεραμικά πλακάκια.
Η κυανοτυπία, ως διαδικασία φωτογραφικής εκτύπωσης, λειτουργεί εδώ ως μια πράξη
μεταφοράς και επανεγγραφής της μνήμης. Αρχειακές εικόνες και έγγραφα από τα τέλη
της δεκαετίας του 1910 και τις αρχές της δεκαετίας του 1920 που σχετίζονται με τον
αγώνα των μεταλλωρύχων εργατών, αποκτούν μια νέα υλικότητα και συνομιλούν με τις
σύγχρονες λήψεις, αναδεικνύοντας διαφορετικές χρονικές στιγμές. Το έργο δεν επιχειρεί
να αναπαραστήσει την ιστορία, ούτε να αντιπαραθέσει το παρελθόν με το παρόν, αλλά να
αναδείξει τη συνέχεια της μνήμης: τον τρόπο με τον οποίο ο τόπος διατηρεί τα ίχνη όσων
πέρασαν από αυτόν και ότι το παρόν είναι χτισμένο πάνω σε στρώματα ιστορίας, όπως
ακριβώς το μετάλλευμα βρίσκεται κρυμμένο μέσα στα στρώματα της γης.
Το έργο επιχειρεί να διερευνήσει τη Σέριφο ως ένα παλίμψηστο, όπου η γεωλογία, η
ανθρώπινη εργασία και η συλλογική μνήμη εγγράφονται διαδοχικά πάνω στον ίδιο τόπο,
χωρίς ποτέ να σβήνουν ολοκληρωτικά.
Το έργο αποτελείται από μια σύνθεση ετερόκλητων φωτογραφικών και κεραμικών
στοιχείων. Οι ψηφιακές εκτυπώσεις αναλογικών φωτογραφιών ενσωματώνονται πάνω
σε χαρτιά διαφορετικής υφής και γραμμαρίου. Τα κεραμικά πλακίδια, ψημένα σε στάδιο
μπισκότου, φέρουν κυανοτυπικές εκτυπώσεις αρχειακού φωτογραφικού υλικού και
εγγράφων που ενσωματώνονται στη συνολική σύνθεση.
- Φύλλο nerikomi για τη βάση (λευκός πηλός υψηλής θερμοκρασίας)
- Χτίσιμο coil για το γλυπτό (μαύρος πηλός υψηλής θερμοκρασίας με μπλε πορσελάνη)
Γιώργος Τριχάς
Γιώργος Τριχάς
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1982. Ήμουν μόλις λίγων ημερών όταν η οικογένειά μου μετακόμισε στη Σύρο — αυτό το μαγικό νησί που έγινε η αφετηρία αυτού του ταξιδιού και όπου πέρασα τα πρώτα έντεκα χρόνια της ζωής μου. Η Σύρος μού χάρισε μια μοναδική αίσθηση ελευθερίας και μια βαθιά εκτίμηση για την τέχνη ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Είναι η ανάμνηση αυτού του τόπου που με επαναφέρει στην πιο ακατέργαστη, αυθεντική μου κατάσταση· μου θυμίζει ποιος είμαι και ποιος θέλω να είμαι.
Το 2000 ξεκίνησα τις σπουδές μου στη Λογοθεραπεία. Σύντομα συνειδητοποίησα πως δύο άνθρωποι, ακόμη κι αν έχουν την ίδια «διάγνωση», δεν είναι ποτέ ίδιοι. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός ως προς τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τις δυσκολίες επικοινωνίας του, αλλά και ως προς τον τρόπο που ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα του θεραπευτή. Γι’ αυτό και ως λογοθεραπευτής αναζητώ διαρκώς νέες προσεγγίσεις, πρακτικές και μεθόδους. Είναι μια απαιτητική διαδικασία, αλλά αναμφίβολα δημιουργική.
Το 2017 ξεκίνησα να ασχολούμαι με την κεραμική, με δάσκαλο τον Γιάννη Μαμούτζη. Στην αρχή ήταν ένα χόμπι. Στη συνέχεια έγινε μια βαλβίδα αποσυμπίεσης — η δική μου δημιουργική διέξοδος. Σταδιακά εξελίχθηκε σε πάθος, και νιώθω ευγνωμοσύνη που το έφερα στη ζωή μου.
Ως κεραμίστας δουλεύω κυρίως με πηλό stoneware και, περιστασιακά, με πορσελάνη. Αντλώ έμπνευση από τις παιδικές μου αναμνήσεις: το κυκλαδίτικο φως της Σύρου που περνούσε μέσα από τα παντζούρια, τη μυρωδιά της γης, τις παστέλ αποχρώσεις, τη νεοκλασική αρχιτεκτονική του νησιού. Παράλληλα, σχεδόν υποσυνείδητα, μέσα από τις καθημερινές εμπειρίες της ζωής, βρίσκω έμπνευση σε ήχους, μυρωδιές, συζητήσεις και συναντήσεις.
Η λογοθεραπεία και η δημιουργία με τον πηλό είναι για μένα δύο κόσμοι που συνδέονται και αλληλοσυμπληρώνονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ο θεραπευτής αναζητά την ανεπεξέργαστη, αδιαμόρφωτη κατάσταση του ανθρώπου που έχει απέναντί του και τον υποστηρίζει ώστε να την αναπλάσει, να της δώσει νέα μορφή και να την επαναδημιουργήσει. Ο κεραμίστας φαντάζεται, αγγίζει, επεξεργάζεται, πλάθει, απομακρύνεται και παρατηρεί το αποτέλεσμα.
Και τα δύο είναι μακρά, απαιτητικά και βαθιά δημιουργικά ταξίδια — και ο προορισμός τους καταλήγει, με κάποιον τρόπο, πάντα να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη.
