Η εγκατάσταση αποτελείται από 35 αυτόνομα, αλλά οργανικά συνδεδεμένα τετράγωνα.
Τα έργα αυτά, με αφορμή τη μοναδική γεωλογική ταυτότητα της Σερίφου, προσομοιάζουν
την τραχύτητα των πετρωμάτων της. Πάνω σε αυτά εντοπίζονται και απομονώνονται
σχεδιαστικά φόρμες, όπου η σκίασή τους με μολύβι προσδίδει βάθος.
Το οπτικό αυτό ταξίδι, που θα μπορούσε να παραπέμπει σε βραχογραφία, λειτουργεί
ως μέρος μιας ανθεκτικής αντίδρασης στις σκληρές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης
των μεταλλωρύχων, καταγεγραμμένη πλέον στην ιστορία του νησιού. Παράλληλα, οι
δαιδαλώδεις αυτές φόρμες συμβολίζουν τις σημερινές δύσκολες συνθήκες ζωής, τόσο σε
προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Τις στιγμές που βυθιζόμαστε και τις στιγμές που
προχωράμε ξανά με θάρρος.
Η παρουσία του κόκκινου χρώματος λειτουργεί ως μια ελάχιστη αναφορά μνήμης.