Δεκαεννέα φανταστικά πρόσωπα μεταλλωρύχων.
Ένας φόρος τιμής σε όλους εκείνους που έζησαν στη Σέριφο τα χρόνια των εξορύξεων.
Στους αόρατους.
Σ’ εκείνους που μόχθησαν, κινδύνεψαν και θάφτηκαν κάτω από τη γη.
Μέσα στα μεταλλεία και στα χώματα.
Άγνωστοι σε εμένα άνθρωποι, αλλά σημαντικοί στους δικούς τους ανθρώπους και
στην ιστορία αυτού του τόπου.
Πάντα με συγκινεί η σχέση μας με τους προγόνους μας.
Αυτούς που έζησαν εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς σε συνθήκες που
εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε καν.
Μικρές διαδρομές ζωής.
Ασήμαντες μέσα στον χρόνο και το μέγεθος της γης.
Οι δικές τους ιστορίες όμως έφεραν εμάς ως εδώ.
Τώρα εμείς, ξαπλωμένοι στα βότσαλα μετά από μια βουτιά δροσιάς στα νερά του Αιγαίου, κοιτάμε τα σκουριασμένα σίδερα των μεταλλείων με δέος και απορία.
Προσπαθούμε να φανταστούμε ανθρώπους και πλοία να πηγαινοέρχονται.
Κοιτάμε τα μουγκά βουνά.
Τα εγκαταλελειμμένα βαγόνια.
Πώς ζούσαν άραγε όλοι αυτοί τη δική τους καθημερινότητα;
Στη θάλασσα της ελευθερίας εκείνοι δεν βούτηξαν ποτέ.
Εκείνες τις ζωές φαντάστηκα.
Τις δικές τους αγωνίες.
Τα δικά τους πρόσωπα.
Σκαμμένα κι αυλακιασμένα σαν τη γη που πάτησαν.
Τη γη που τους τάισε.
Όσους τάισε και με ό,τι σήμαινε αυτό.
Μόνες τους ξεπήδησαν μέσα από τον πηλό.
Μου ζήτησαν να γεννηθούν.
Οι αόρατοι, μα ορατοί τώρα πια, υπήρξαν.
Υπάρχουν και θα υπάρχουν.
Αυτοί που “ενοχλούν” αλλά οι ζωές τους θα είναι η ιστορία μας.
Οι απλοί καθαροί σημαντικοί άνθρωποι που αλλάζουν τον κόσμο βάζοντας τη μια πετρούλα πάνω στην άλλη.
Κάθε μέρα.
“Από ήλιο σε ήλιο”.