Το έργο αυτό αποτελεί μέρος μιας σειράς έργων που αποκαλούνται ”Waterland”, αναφερόμενη στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και είναι μια μεταφορά για τον θαυμαστό υποβρύχιο κόσμο του οποίου η επίδραση αποτελεί καλλιτεχνικό ερέθισμα. Εκεί που σταματά το μυαλό και το συναίσθημα κυριαρχεί. Είναι μια εγκεφαλική απόδραση, ένα εσωτερικό ταξίδι, μια βουτιά στο ασυνείδητο. Μας προσκαλεί να εισέλθουμε στον κόσμο των ονείρων ως διέξοδο από την σκληρότητα της πραγματικότητας.

Αυτό που επιδιώκεται είναι η συνάντηση και η αποδοχή της αθώας, παιδικής, ανεπιτήδευτης αλλά βαθιά σουρεαλιστικής ψυχής που κατοικεί μέσα μας — και την οποία σταδιακά χάνουμε καθώς μεγαλώνουμε. Η δημιουργία τότε γίνεται ένα οπτικό παιχνίδι. Το έργο έχει αναφορά σε σκελετούς οργανισμών ή πορώδη κελύφη, σμιλευμένα από νερό και αλάτι. Έχει κάτι από Βιομορφικές μορφές, οι οποίες παραπέμπουν σε έναν υβριδικό χώρο μεταξύ κοραλλιού και οργανικού σώματος – θαλάσσιες μήτρες, υπενθύμιση του αισθήματος ασφάλειας που όλοι νιώθαμε πριν γεννηθούμε μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας.

Αποτέλεσμα αυτής της ιδέας είναι αφαιρετικές άμορφες καμπύλες, σχεδόν εμβρυϊκές, που μοιάζουν να ρέουν, να μεταμορφώνονται. Έχουν μια οικεία εμφάνιση, χωρίς ποτέ να αναπαριστούν κάτι συγκεκριμένο. Όπως στον κόσμο της Αλίκης, όλα διαφοροποιούνται μέσα από τις συνεχείς μεταμορφώσεις της, τη ρευστότητα της ταυτότητάς και του σώματός της, ακόμη και της ψυχολογικής της ανωριμότητας.